1. Każda część opowiadania science fiction musi reprezentować zwycięstwo pisania nad światotwórstwem.
Światotwórstwo jest nudne. Światotwórstwo literalizuje chęć zmyślania. Udziela niepotrzebnego zezwolenia na akt pisania (a nawet na akt czytania). Odbiera czytelnikowi zdolność wykonania jego części umowy, ponieważ uważa, że jeśli cokolwiek ma tu być zrobione, samo musi się tym zająć.
Przede wszystkim zaś światotwórstwo nie jest zasadniczo konieczne. To wielka tupiąca stopa nerdyzmu. Próba wyczerpującego opisu miejsca, które nie istnieje. Dobry pisarz nigdy nie próbowałby tego zrobić nawet miejscom, które istnieją. To niewykonalne, a nawet gdyby dało się wykonać, rezultatów nie dałoby się czytać: nie byłyby książką, tylko największą biblioteką, jaką kiedykolwiek zbudowano, uświęconym miejscem oddania i wieloletnich studiów. Tutaj kryje się wskazówka co do psychologicznego typu światotwórcy i jego ofiary, napełniająca nas przestrachem.
— M. John Harrison
* * *
2. Wielki, nieprzenikniony system G.W.F. Hegla – filozofia historii – nauczył nas dwóch rzeczy. Po pierwsze: każdy prawdziwie wiarygodny świat nie tylko posiada historię, ale jest historią. Po drugie: jedyną wiarygodną historią jest postęp. Doprowadziło nas tutaj padające domino przeciwstawnych idei. Mimo to skonstruowane światy istnieją w bezruchu. To parki rozrywki, w których przeszłość niczym się nie różni od teraźniejszości. Stara Republika jest taka sama jak Nowa Republika: krindżowa w chuj. Tak jakby twórcy mieli ledwie tyle wyobraźni, żeby stworzyć jedną wersję swojego świata i nie chcieli (albo nie byli w stanie) wyobrazić go sobie w ruchu. Komercyjne parakosmosy to statyczne, ograniczone wersje rzeczywistości. Tylko kosmiczne pierdoły poproszę. Poproszę cyberhakera i nic więcej.
Nie chcieliśmy komercyjnego parakosmosu. Byłby nieheglowski. Chcieliśmy quasisakralnego kompleksu obiektów. Wszystkiego tego, co interesujące i przerażające w historii – tylko tego. Wyolbrzymionego. Wydestylowanego. Promieniującego z rzeczywistości niczym ciemnoszara korona słoneczna. Koronacji świata.
Wzięliśmy więc poprzednie, odrzucone wersje Elysium – epokę brązu i Epokę Żagli, i rewolucję przemysłową, nawet średniowieczną – i zrobiliśmy z nich epoki historyczne naszego świata: Palmę i Sosnę, Stulecie Frankonigeryjskie, Ostatnie Lodowcowe Maksimum. Pozwoliło to na odrębne estetyki, które wpływały na siebie nawzajem. Na przestrzeni dwóch stuleci oleiście czarne złoto Franconegro rozpłynęło się w kremowość Dolorianizmu. Wyraziste kolory Palmy i Sosny ciągle prześwitują spod Modernitas – aktualnego horyzontu Elysium.
— Robert Kurvitz