20 listopada 2026

mój wkład w rozwój literatury solarpunkowej

Podbudowa teoretyczna: 1, 2.

No i tam nie ma normalnych ludzi. Światy solarpunku zaludnia dziewczyna z kolorowymi włosami (widocznie katastrofa klimatyczna nie obejmuje branży beauty), chłopak bez nogi oraz staruszka wycięta z ilustrowanego słownika archetypów. Gdzie się podziały wymęczone chłopy o twarzach jak niepościelone łóżka?

– internetowy komentator

We're just normal men. We're just innocent men!

– Hacker T. Dog

Większość czasu spędzają wysoko na turbinach wiatrowych, porozumiewając się gestami i pomrukami.

Tylko po zmroku schodzą na ziemię po trochę jedzenia i przyjemności; gdy zasypiają, wcieramy krem w ich wygniecione twarze.


19 listopada 2026

prompty; (nie)jako literatura

Zestawienie porównawcze. Ograniczenie: dwa zdania długości.

* * *

Społeczność wikipedystów/archiwistów/kartografów walczy o ocalenie jak największej ilości niepisanej wiedzy, zanim stare pokolenie odejdzie. Nie są zatrudnieni przez żaden uniwersytet czy organizację, ale połączyła ich miłość do ludowych opowieści i wiara, że medycyna naturalna może być warta badań w dzisiejszych czasach.

Paweł Ngei, Archiwiści

https://storyseedlibrary.org/pl/seeds/the-archivists/

* * *

Kiedy moja żona weszła do sypialni, udawałem, że śpię.

Sprawdziła mój puls i powiedziała do telefonu: "Mówiłeś, że tyle wystarczy".

u/Electrical_Top5563

https://www.reddit.com/r/TwoSentenceHorror/comments/1xz5e4a/i_pretended_to_be_asleep_when_my_wife_came_into/

* * *

Ruch twoich gałek ocznych wskazuje na to, że myślisz albo masz zamiar zacząć myśleć.

Jeśli więc w tym konkretnym momencie nie masz ochoty myśleć, staraj się zachować gałki oczne w bezruchu.

Lydia Davis, Poznawanie własnego ciała, w: Asortyment strapień, przeł. Michał Tabaczyński

18 listopada 2026

dwa cytaty o światotwórstwie

1. Każda część opowiadania science fiction musi reprezentować zwycięstwo pisania nad światotwórstwem.

Światotwórstwo jest nudne. Światotwórstwo literalizuje chęć zmyślania. Udziela niepotrzebnego zezwolenia na akt pisania (a nawet na akt czytania). Odbiera czytelnikowi zdolność wykonania jego części umowy, ponieważ uważa, że jeśli cokolwiek ma tu być zrobione, samo musi się tym zająć.

Przede wszystkim zaś światotwórstwo nie jest zasadniczo konieczne. To wielka tupiąca stopa nerdyzmu. Próba wyczerpującego opisu miejsca, które nie istnieje. Dobry pisarz nigdy nie próbowałby tego zrobić nawet miejscom, które istnieją. To niewykonalne, a nawet gdyby dało się wykonać, rezultatów nie dałoby się czytać: nie byłyby książką, tylko największą biblioteką, jaką kiedykolwiek zbudowano, uświęconym miejscem oddania i wieloletnich studiów. Tutaj kryje się wskazówka co do psychologicznego typu światotwórcy i jego ofiary, napełniająca nas przestrachem.

— M. John Harrison

* * *

2. Wielki, nieprzenikniony system G.W.F. Hegla – filozofia historii – nauczył nas dwóch rzeczy. Po pierwsze: każdy prawdziwie wiarygodny świat nie tylko posiada historię, ale jest historią. Po drugie: jedyną wiarygodną historią jest postęp. Doprowadziło nas tutaj padające domino przeciwstawnych idei. Mimo to skonstruowane światy istnieją w bezruchu. To parki rozrywki, w których przeszłość niczym się nie różni od teraźniejszości. Stara Republika jest taka sama jak Nowa Republika: krindżowa w chuj. Tak jakby twórcy mieli ledwie tyle wyobraźni, żeby stworzyć jedną wersję swojego świata i nie chcieli (albo nie byli w stanie) wyobrazić go sobie w ruchu. Komercyjne parakosmosy to statyczne, ograniczone wersje rzeczywistości. Tylko kosmiczne pierdoły poproszę. Poproszę cyberhakera i nic więcej.

Nie chcieliśmy komercyjnego parakosmosu. Byłby nieheglowski. Chcieliśmy quasisakralnego kompleksu obiektów. Wszystkiego tego, co interesujące i przerażające w historii – tylko tego. Wyolbrzymionego. Wydestylowanego. Promieniującego z rzeczywistości niczym ciemnoszara korona słoneczna. Koronacji świata.

Wzięliśmy więc poprzednie, odrzucone wersje Elysium – epokę brązu i Epokę Żagli, i rewolucję przemysłową, nawet średniowieczną – i zrobiliśmy z nich epoki historyczne naszego świata: Palmę i Sosnę, Stulecie Frankonigeryjskie, Ostatnie Lodowcowe Maksimum. Pozwoliło to na odrębne estetyki, które wpływały na siebie nawzajem. Na przestrzeni dwóch stuleci oleiście czarne złoto Franconegro rozpłynęło się w kremowość Dolorianizmu. Wyraziste kolory Palmy i Sosny ciągle prześwitują spod Modernitas – aktualnego horyzontu Elysium.

— Robert Kurvitz